Juwelier Martens Van Lijf: einde aan veertig jaar hoogtepunten

Veertig jaar vol hoogtepunten. Klanten werden vrienden, de zaak werd een begrip in Maastricht en ver daarbuiten. Maar nu is het mooi geweest voor Jean en Ans Martens-Van Lijf en hun dochter Christel. In januari gaat het vermaarde familiebedrijf dicht. “We hebben de deur zelf geopend, en gaan de deur ook zelf sluiten.”

Jean en Ans Martens-Van Lijf en dochter Christel stralen. Zoals ze altijd gestraald hebben in hun zaak in de Maastrichtse Muntstraat. Daar doet ook het naderende einde van hun bedrijf niets aan af. “Wij hebben veertig prachtige jaren gehad. Met de laatste vijf jaren als kers op de taart, in de samenwerking met onze dochter Christel. Onze doelen zijn bereikt, en daarom nemen we vooral in dankbaarheid aan onze klanten en iedereen die ons heeft gesteund afscheid van ons familiebedrijf”, zegt Ans Martens-van Lijf. Echtgenoot Jean knikt instemmend. “We hebben ons altijd vol passie ingezet voor het juweliersvak, en dat blijven we ook de laatste maanden nog doen. En daarna gaan we gewoon verder met genieten, maar dan van een nieuwe periode in ons leven.”

Bedoeling was dat dochter Christel de zaak van haar ouders zou overnemen. Na zes jaar meedraaien, besloot zij echter op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. “Ik heb ontzettend veel geleerd, en het was een eer om deze unieke ervaring te delen met mijn ouders. Maar ik moet ook keuzes maken. Mijn ouders hebben veertig jaar geleden de deur geopend, samen draaien we de sleutel in januari voor de laatste keer om.”

Wat de Maastrichtse rasondernemers het meest gaan missen is duidelijk: hun klanten. Bij Juwelier Martens Van Lijf wordt service al sinds de opening van de zaak met hoofdletters geschreven. “Daardoor hebben we een geweldige klantenkring opgebouwd. Klanten zijn vrienden geworden. Tegen hen allemaal zouden we willen zeggen: ‘ne grande merci, thank you en bedaank!”

De exacte sluitingsdatum van Juwelier Martens van Lijf wordt nog bepaald. Uiteraard zal die dag niet ongemerkt voorbij gaan.

Het goud blijft blinken

Na veertig jaar komt er een einde aan wederom een stukje Maastrichtse winkelhistorie. Juwelier Martens-Van Lijf in de Muntstraat sluit begin 2019 de deuren. Jean en Ans Martens-Van Lijf en hun kinderen Guido en Christel deelden lief en leed in de zaak. Samen, maar ook met hun klanten. “’ne Knoevel was ons grootste compliment.”

Eens in de zoveel tijd kwam hij binnen. Een Engelsman. Kocht voor zijn vrouw een groeibriljant, die hij bij elk bezoek aan Maastricht iets groter liet maken bij juwelier Martens-Van Lijf. Opeens verschijnt er een dame in de zaak. Zijn echtgenote. “Ze showde meteen de ring om haar vinger”, zegt Ans Martens-Van Lijf. Of die klant uit Australië, die een sieraad opgestuurd wilde krijgen ‘Down Under’. Christel Martens: “Het duurde maar en het duurde maar. Net toen wij een nieuw sieraad aan haar wilden sturen, belde ze verrukt op. It has arrived! We moeten nu nog steeds de Nieuwsbrief die we eens in de zoveel tijd sturen voor haar vertalen.” De verhalen zijn legio. Achter elke klant zit een verhaal. Komt omdat de familie Martens-Van Lijf liefst met elke klant een persoonlijke band opbouwt. Hoort bij de service. Jean Martens: “Als koppels hier binnen komen, en elkaar ‘’ne knoevel’ geven als ze buiten zijn omdat ze blij zijn met hun aankoop, is dat voor ons het mooiste compliment.” De emotie gaat altijd boven de euro bij juwelier Martens-Van Lijf. Ook nu nog, in de laatste weken van hun winkel. Als dochter Christel besluit om toch niet de zaak over te nemen maar een andere weg in te slaan, is de knoop snel doorgehakt. Jean en Ans Martens-Van Lijf openden veertig jaar geleden zelf voor het eerst de deur, en doen die deur ook zelf voor de laatste keer dicht. Dat Jean en Ans in een eigen zaak terecht komen, is niet vanzelfsprekend. Jean doet weliswaar de vakschool en doet ervaring op bij een Obermeister in uurwerkherstellen in Aken, de stap naar een eigen zaak is lang een te grote. Pas als hij in Tilburg voor een juwelier werkt en min of meer de functie van wat we tegenwoordig ‘manager’ noemen vervult, gaat hij serieus nadenken. “Ans was op dat moment kleuterleidster, en kon maar geen vaste baan vinden. Zo eind jaren zeventig hebben we daarom serieus de vraag gesteld: wat gaan we doen? Verder bouwen in Tilburg, of misschien toch die eigen zaak in Maastricht?” De sprong in het diepe wordt gewaagd. In 1978 start in de Muntstraat juwelier Martens-Van Lijf. Ans: “Over de naam hebben we wel even nagedacht. We dachten eerst aan iets algemeens als ´Rings and Things´, maar zowel de naam Martens als Van Lijf (via de meubelbranche, red.) liggen in Maastricht goed in het gehoor. Vandaar Martens-Van Lijf. Ook omdat er in die tijd in Maastricht al diverse juweliers Martens waren. Met die dubbele naam voegden we toch iets toe.”

Niet alleen zijn er in die tijd veel juweliers in Maastricht, de stad is ook vol van de kleine zelfstandigen. De Muntstraat kent slechts een enkele ketenzaak. Anno 2018 zijn er nog drie ‘kleintjes’. “De tijden veranderen”, constateert Jean nuchter. “Maar met al die eigen winkeliers hebben we wel gouden tijden meegemaakt. We zamelden samen geld in om kerstverlichting te bekostigen, en hingen die ook samen op. Je kende elkaar en had iets voor elkaar over. Niks te nadele van het grootwinkelbedrijf, maar dat is nu toch minder.” In de beginjaren gaat het de zaak voor de wind. Maar halverwege de jaren tachtig zijn de tijden anders. De crisis slaat hard toe. “En dan bezuinigen de mensen als eerste op luxeproducten zoals juwelen”, zegt Jean. De zaak gaat door een dal, maar de sfeer blijft hetzelfde. Ans: “Toen we begonnen hebben we afgesproken dat we altijd onszelf blijven. Niet gaan zweven in goede tijden, maar zeker ook niet bij de pakken neer gaan zitten als het minder gaat.”

In die tijd worden ook de kinderen geboren. Zoon Guido en dochter Christel kennen de zaak als tweede thuis. Zo gauw ze op de basisschool zitten, gaan ze na hun schooltijd meteen naar pap en mam in de winkel. Hier en daar helpen ze ook al een handje mee als kind. Ans: “Ik weet nog dat ik hen strikjes liet maken voor op de cadeauverpakkingen. Vooral Guido vond dat vreselijk, maar we waren één team hahaha.” Zo gauw ze thuis zijn, wordt er echter nog maar weinig over de zaak gesproken, zegt Jean. “We waren al zoveel met het juweliersvak bezig, dat we thuis echt aandacht wilden schenken aan andere zaken. Aan onze kinderen vooral. Anders blijf je maar bezig met werken.” Zoals er in de zaak twee generaties meewerken, komen ook hele generaties klanten voorbij. Wat begint met een armbandje voor een baby, eindigt met een trouwring voor de persoon die ooit als baby dat armbandje droeg. “En soms gaat het nog verder”, zegt Christel Martens die zeven jaar geleden haar intrede doet in de zaak. “Hoe vaak we niet van mensen horen: mijn ouders waren hier ook klant. Maar dat maakt het juist mooi.” Het is de bedoeling dat Christel de zaak langzaam over zal nemen van haar ouders. Ze verandert het interieur, richt zich meer op internet en social media en geeft het assortiment een eigentijdse schwung. Jean en Ans blijven actief als ‘het geweten’ van de zaak. Christel: “En mijn broer Guido was mijn steun en toeverlaat met allerhande adviezen.” Toch besluit Christel in 2018 een andere weg in te slaan. “Het was fantastisch om dit met z’n drieën te doen, of eigenlijk met z’n vieren. Maar ik maak nu een andere keuze.”
Het is voor de drie-eenheid het teken om een belangrijk, en soms ook emotioneel besluit te nemen. De zaak gaat dicht. Elke dag de deur openen en weer sluiten, het op een beurs in Frankrijk gekochte eerste interieur dat maar net voor de opening geleverd werd, de vakbeurs Juweel82 die Jean samen met vakbroeders opzette, de ‘pèlskes’ bij café de Knijnspiep samen met collega’s uit de straat, de gevoelens van schrik en woede na een overval (die er gelukkig niet heel veel waren), maar vooral de vele tevreden klanten: het is binnenkort verleden tijd. Jean, Ans en Christel kunnen zich er nu nog weinig bij voorstellen. Een gesprek over veertig jaar Martens-Van Lijf is een gouden ketting vol anekdotes. Een gouden ketting ook vol waardevolle klanten, die allemaal op hun eigen manier reageerden op het nieuws van de aanstaande sluiting. Dat de laatste dag emotioneel wordt, staat vast. Dat alle afscheidgesprekken met klanten emotioneel worden, of zelfs ook al zijn, staat ook vast. En wat ook vast staat, is dat Jean, Ans, Christel en Guido – inmiddels met zijn vrouw Anna en dochtertje Elisa, blijven genieten. Zoals ze veertig jaar van hun winkel genoten hebben. Maar dan van andere dingen in het leven. Maar het goud zal blijven blinken. Aan de handen of halzen van hun ontelbare klanten, maar ook in de harten van de vier. “Dit avontuur is prachtig geweest, en we hebben onze doelen bereikt. Wij zijn meer dan tevreden.”

   

Onze adresgegevens:
Juwelier Martens van Lijf
Muntstraat 8
Maastricht, Limburg 6211 EJ
Netherlands
043 321 1480

info@juweliermartensvanlijf.nl